Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Καταχωρούνται πλέον στο «ΕΡΓΑΝΗ» οι αιτούντες άσυλο

Αθήνα, 26/09/2016

Η ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων εκφράζει την ικανοποίησή της για την ευνοϊκή εξέλιξη του αιτήματος που είχε καταθέσει η ομάδας του Legal Aid ARSIS προς το Υπουργείο Εργασίας σχετικά με την άδεια εργασίας των αιτούντων άσυλο.
Συγκεκριμένα, με επιστολή μας στις 20.7.2016 επισημάναμε ότι το σύστημα ΕΡΓΑΝΗ δεν διέθετε  κωδικό  για  την  καταχώριση  των  «αιτούντων  άσυλο»  και  «αιτούντων  διεθνή προστασία»,  με  αποτέλεσμα  η  ασάφεια  αυτή  του  συστήματος  να  ενισχύει  την επιφυλακτικότητα  των  επιχειρήσεων,  να  δημιουργεί  αβεβαιότητα  για  το  νόμιμο  της πρόσληψης και, εντέλει, να καθιστά το νόμο ελλιπή και ανενεργό.
Σε πρόσφατη επικοινωνία που είχαμε με το Υπουργείο Εργασίας ενημερωθήκαμε για την επίλυση  του  θέματος.  Θέλουμε  να  πιστεύουμε  ότι  η  Δημόσια  Διοίκηση  θα  συνεχίσει  να λαμβάνει  υπόψη  της  τις  προτάσεις  της  κοινωνίας  των  πολιτών  για  την  εύρυθμη  και αποτελεσματική λειτουργία της προς όφελος των πολιτών και την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, φύλου και θρησκεύματος.
Πληροφορίες: Ευαγγελία Κοντοδήμα, 210-82.59.880, arsisathina@gmail.com, www.arsis.gr 

Συλλυπητήριο μήνυμα για τον απρόσμενο θάνατο του Χ. Κακλίδη

Απευθυνόμασταν συχνά στον Χρήστο Κακλίδη. Πάντα περίσσευαν, γύρω μας, αυτοί που είχαν ανάγκη ένα ψωμί, ένα κρουασάν, μια τυρόπιττα. Κι όχι μόνο. Ποτέ δε μας είπε όχι:
«Όσο μπορώ θα ‘μαι δίπλα σας», μας έλεγε, «γιατί δεν ξεχνώ ποτέ ούτε πώς ξεκίνησα, ούτε πού βρίσκομαι. Και, σας παρακαλώ, να μείνει μεταξύ μας».
Ως «ευχαριστώ», θέλουμε να εκφράσουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Ένα ψωμί που περιμένει

Το «Ψωμί που περιμένει» είναι μια προσπάθεια ανθρωπιάς κι αλληλεγγύης που υλοποιούν στην Κοζάνη το Σωματείο Αρτοποιών Κοζάνης «ο Προφήτης Ηλίας» και η ΑΡΣΙΣ Κοζάνης. Πιθανόν, να έχετε συναντήσει ανάλογες κινήσεις, να γιγαντώνονται σε ολόκληρη τη χώρα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: τον καφέ σε αναμονή, το γάλα και μια μερίδα φαγητό, ακόμη κι ένα κούρεμα! Η διακριτικότητα, ο σεβασμός, η ειλικρινής διάθεση και η καλή πίστη είναι κύριο μέλημα αυτής της προσπάθειας.
Η ιδέα είναι απλή και τα βήματα τα εξής:

1.    Η/Ο πελάτισσα/πελάτης μπορεί μαζί με το δικό της/του ψωμί να «πληρώσει» ένα επιπλέον ψωμί, κουλούρι ή κάτι άλλο που επιθυμεί και να το αφήσει σε «αναμονή» για κάποια/ον συμπολίτισσα/συμπολίτη του που το έχει ανάγκη.
2.    Για κάθε «ψωμί σε αναμονή» η/ο καταστηματάρχισσα/καταστηματάρχης κόβει την αντίστοιχη απόδειξη και την τοποθετεί σε εμφανές σημείο (σε βάζο, κ.λπ.) και παράλληλα αναγράφει τον αριθμό των ψωμιών ή άλλων ειδών που είναι σε αναμονή σε κάποιον πίνακα. Έτσι, γνωστοποιείται η συναλλαγή και βεβαίως, η ύπαρξη και οι ποσότητες των ειδών «σε αναμονή».
3.    Οποιαδήποτε/Οποιοσδήποτε θέλει να πάρει κάποιο από τα ψωμιά ή τα υπόλοιπα είδη το μόνο που έχει να κάνει είναι να επισκεφτεί ένα φούρνο, που στη βιτρίνα του θα έχει την αντίστοιχη ενημερωτική αφίσα και να το ζητήσει και ο φούρνος θα του το διαθέσει διακριτικά, μαζί με την απόδειξη, χωρίς να καταλάβει καμία/κανένας από τους υπόλοιπους παραβρισκόμενους τίποτα.
 
Η περίοδος της οικονομική κρίσης και δυσπραγίας δυστυχώς «καλά κρατεί». Τα όρια της φτώχειας συνεχώς διευρύνονται και δημιουργούν ολοένα και νέους αποκλεισμούς ανθρώπων, νέες «τάξεις αποκλεισμένων και άπορων».
Κι όσο οι οικονομικά, αλλά και κοινωνικά αποκλεισμένοι δε μειώνονται, τόσο οι «πρακτικές ανακούφισης» δε μπορούν παρά να συνεχίζονται, πρωτοβουλίες να αναλαμβάνονται και να αναζητούνται λύσεις.

Ευχαριστούμε τις/τους συμμετέχουσες/συμμετέχοντες, αλλά κι όσες/όσους το σκέφτονται και θέλουν να γίνουν κοινωνοί της δράσης.
Πιστεύουμε άλλωστε πως είναι μεταδοτική… 

 

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Αν δεν υπάρχει έρωτας, δεν υπάρχει εκπαίδευση, Καστοριάδης


Πολύ μικρό, πολύ ουσιαστικό.

"Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση!

Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη - και στο πανεπιστήμιο ακόμη - τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει.

Λοιπόν, για να τα πω επίσης καθαρά και για να γίνω πλήρως απεχθής σ’ αυτούς που με ακούνε, σήμερα οι εκπαιδευτικοί ασχολούνται με τις επαγγελματικές τους διεκδικήσεις, οι οικογένειες ασχολούνται με το να πάρει το παιδί ένα ‘χαρτί’ και τα παιδιά ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την επένδυση των πραγμάτων που μαθαίνουν. Λοιπόν, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει εκπαίδευση."

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922 – Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα, συνένωσε στο έργο του την πολιτική, τη φιλοσοφία και την ψυχανάλυση. Αποκλήθηκε «φιλόσοφος της αυτονομίας», υπήρξε συγγραφέας του σημαντικού βιβλίου «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» και συνιδρυτής του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

Πηγή: enfo.gr

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Party…συγκέντρωσης σχολικών ειδών_Barcode Vol2

Την Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου, σας περιμένουμε στο Barcode beer bar, από τις 08:00 το βράδυ και έπειτα σε μια δράση συγκέντρωσης σχολικών ειδών, παρέας, κουβέντας και φυσικά διασκέδασης που συνοδεύουν όλα μας τα party.
Ξεκινώντας, ίσως, την πιο δύσκολη χρονιά των τελευταίων χρόνων, γιατί η κρίση μπορεί να μη φεύγει, έρχεται όμως ο εφησυχασμός, σας περιμένουμε όλους με σχολικά είδη (καινούργια ή μεταχειρισμένα) ή και χωρίς... με καλή διάθεση ή και χωρίς (θα σας τη φτιάξουμε)... να τα πούμε... και να περάσουμε καλά!!!
Σχολικές τσάντες, τετράδια, κασετίνες, μολύβια, στυλό, γόμες, ξύστρες, χαρτί Α4, διορθωτικά, μπλοκ ζωγραφικής, ακουαρέλες, τέμπερες- κηρομπογιές, μαρκαδόρους- ξυλομπογιές, πινέλα, κόλλες (υγρές και στικ), πλαστελίνες, ψαλιδάκια, διαφάνειες κ.α είναι ενδεικτικά κάποια από τα υλικά που έχουν ανάγκη πολλά παιδιά στην πόλη μας.
Ευχαριστούμε τους ανθρώπους του Barcode beer bar που για δεύτερη χρονιά φιλοξενούν το party, αλλά και για την οικονομική ενίσχυση που θα προσφέρουν στην προσπάθεια μας, καθώς ένα μέρος των εσόδων θα διατεθούν για τη στήριξη του Ελεύθερου Σχολείου.

σας περιμένουμε...

γιατί τα δύσκολα τα περνάμε μαζί!!!
γιατί η αλληλεγγύη μπορεί να έχει και πλάκα!!!


Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Το άσχημο κάστρο του ρατσισμού

Του Νίκου Αναστασιάδη
Μαζική αποστροφή έχει προκαλέσει η απόφαση του Συλλόγου Γονέων του 5ου δημοτικού σχολείου Ωραιοκάστρου Θεσσαλονίκης που σε ανακοίνωση του δηλώνουν ότι αρνούνται να δεχτούν τα παιδιά των προσφύγων πολέμου που διαμένουν στην περιοχή τους στο σχολείο.

Μα είναι δυνατόν;

Είναι δυνατόν γονείς να αρνούνται την εκπαίδευση σε παιδιά “άλλων” μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκαν σε άλλη χώρα;
Είναι δυνατόν να έχουν ξεχάσει την ιστορία τους;
Το Ωραιόκαστρο ήταν ένας βοσκότοπος με έλη, κουνούπια και κρούσματα ελονοσίας όπου του ’22 εγκατέστησαν πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Τότε, οι άνθρωποι εκείνοι είχαν αντιμετωπίσει το ρατσισμό από τους “ντόπιους”. Τουρκόσπορους τους έλεγαν, ενώ τα ανέκδοτα για τους πόντιους ήταν χαρακτηριστικά της υποτίμησης με την οποία τους αντιμετώπιζαν.
Είναι δυνατόν να μην σκέφτονται το μέλλον τους;

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Η ψυχολογία του φασίστα


Σαν σήμερα, στις 8 Σεπτεμβρίου του 2000, έφυγε από τη ζωή ο Βασίλης Ραφαηλίδης. Δημοσιογράφος, συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου, υπήρξε φωτεινό μυαλό, ιδεολόγος της αριστεράς, ενώ ήταν προικισμένος με μια σπουδαία πένα.

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου του τo Τvxs.gr δημοσιεύει ένα άρθρο του Βασίλη Ραφαηλίδη για τον φασισμό:
Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν το Μουσολίνι, όπως και ο Γερμανοί που αγάπησαν το Χίτλερ, όπως και οι Ισπανοί που αγάπησαν το Φράνκο. Ο φασισμός είναι λαϊκισμός- και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός κατά βάσιν και κατ' ουσίαν.
Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο. Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς. Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους. Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα.